बाबासाहेब, आम्हाला माफ करा...

बाबासाहेब ! ज्यांना आपली सावली
सोबत घेऊन चालायची मुभा नव्हती,
अशांना तुम्ही त्यांची सावली दिलीत...अनिष्ट रुढी, परंपरांच्या नरकयातनांतून तुम्हीच मुक्ती दिलीत. अंधारात चाचपडणा-यांना तु

म्ही अत् दीप भव चा मंत्र दिलात. गावकुसाबाहेरचं उपेक्षेचं जिणं जगणा-यांना तुम्हीच माणसात आणलंत. मग  तुमची जयंती काय साधी होणार. मुळीच नाही. लोक विभूतीपूजा म्हणोत अथवा काहीही म्हणोत, जयंती जल्लोषातच साजरी झाली पाहिजे. जयंतीचा भीमसागर पाहून कुणाचा पोटसूळ उठत असल तर खुशाल उठू द्या. बाबासाहेब, तुमच्या जयंती निमित्ताने महिनाभर प्रबोधनाचे कार्यक्रम होतात हे का टीकाकारांना माहित नाही.  तुमची जयंती दरवर्षी मोठ्या जल्लोषात 

साजरी करतोत. घामाघूम होईपर्यंत जयंतीच्या
मिरवणुकीत अंगात वारं शिरल्यागत नाचत नी घोषणा देत. बाबासाहेब, तुमची जयंती आमच्यासाठी दिवाळी
असते...   पण बाबासाहेब, एकाच गोष्टीचं वाईट वाटतय, तुम्हाला आम्हीच नाही तर विरोधकांनीही  आता चलनी नाणं करुन टाकलयं. आताशा सगळेचजण आपल्या स्वार्थासाठी तुमचे नाव घेतायत...
 बाबासाहेब , तुमच्यासह महात्मा फुले , राजर्षी शाहू महाराज, छत्रपती शिवराय या महापुरुषांना जातीच्या चौकटीत बंदिस्त करुन जातीयतेचं विष पेरलं जातेय. शिवाय सगळ्याच पातळ्यांवर तुमचे कांही अनुयायी तडजोडीच्या मार्गातून पळवाटा शोधताना दिसत आहेत. बाबासाहेब, तुमच्यानंतर या चळवळीचा रथ पुढे नेणारा
कोणी माईचा लाल अजूनतरी जन्माला आला नाही.
तुमचा परिवर्तनाचा रथ  पुढे नेण्याऐवजी मागे नेण्याचाच प्रयत्न या ना त्या कारणावरुन केला जातोय. तुमचा जयंती उत्सव हा आंबेडकरी चळवळीचा भाग होण्याऐवजी पारंपारिक कर्मकांडाचा भाग होऊ नये, याची काळजी घेताना कोणी दिसत नाही. तुमच्या अनुयायांमध्ये एकी राहीली नाही, तर बेकी निर्माण झालीय. एकाच गावात,
एकाच गल्लीत तुमच्या जयंतीच्या अनेक राहुट्या दिसतात. गटा-तटांनी चळवळीला पोखरले आहे. बाबासाहेबांच्या संकल्पनेतील आमचाच खरा पक्ष म्हणून वेगवेगळे मांडव टाकून तुमची जयंती साजरी करताना दिसतात. जयंतीच्या मंचावरुन आक्रमक भाषणे केली जातात. सलग अठरा तासांच्या अभ्यासाची नाटकं जयंतीनिमित्त केली
जातात आणि वर्षभर त्यादृष्टीने काहीच केले जात नाही.  त्यातून निष्पन्नही काहीच होताना दिसत नाही. एवढेच नाही तर तुमच्या आणि चळवळीच्या नावावर वर्गणी जमा करुन त्यातून काय केले जात, याचा हिशोबही समाजाला दिला जात नाही. याचा अर्थ असा नाही की, सगळेच तसे आहेत, काही अनुयायी तुमच्या विचारांवर काटेकोरपणे चालण्याचा प्रयत्न करणारेही आहेत, पण  तुरळकच...  तुम्ही दलितांच्या जगण्याला अर्थ प्राप्त करुन दिला अन् तुमच्याच विचारांचा, तत्वांचा पराभव होण्याइतपत कांही दलित नेत्यांचे वर्तन होताना दिसते. नेत्यांमधील अहंकारामुळं कोणीच कोणाला गिनत नाही. मै बडा मै बडा, या नेते आणि कार्यकत्र्यांच्या प्रवृत्तीमुळे आंबेडकरी चळवळीचेच नुकसान होतेय. हे कोणी कोणाला सांगायचे?

आसाराम बापूंची बेबंद धुळवड

पूर वा दुष्काळासारखे समाजावरील कोणतेही संकट असो, अशावेळी ज्यांचे हृदय पिळवटून निघते, जे समाजासाठी धावून येतात, मानसिक आधार देतात शिवाय समाजातील वाईट प्रवृत्तीवर प्रहार करीत चांगल्या मार्गावर चालण्याचा संदेश देतात तेच खरे संत अशी आपली सर्वांची धारणा असते. पण आसाराम बापू सारख्या स्वयंघोषित वादग्रस्त अशा हायटेक साधुकडे पाहीले की, संत शिरोमणि तुकाराम महाराजांच्या  भोंदू साधुंवरील अभंगाची  आठवण आल्याशिवाय राहत नाही. तुकाराम महाराज  एका  अभंगात म्हणतात-
ऐसे कैसे झाले भोंदू, कर्म करुनि म्हणती साधु
 अंगा लावूनिया राख,  डोळे झाकून करती पाप
 दावूनि वैराग्याची कळा, भोगी विषयाचा सोहळा
तुका म्हणे सांगू किती, जळो तयाची संगती.

 तुकाराम महाराजांनी पाखंडी साधुंबद्दल केलेले वर्णन आसाराम बापूंना तंतोतंत लागू होते. सतत वादाच्या भोव-यात राहणा-या आसाराम बापू ने आपली वर्तवणूक आणि वक्तव्यावरुन पुन्हा नव्या वादाला तोंड फोडले आहे. यावेळी महाराष्ट्रात दुष्काळी परिस्थिती भीषण असताना, आसाराम बापूंनी नाशिकनंतर नागपूर आणि नवी मुंबईत लाखो लिटर पाण्याची नासाडी करुन होळी साजरी  केल्याने महाराष्ट्रातील दुष्काळग्रस्तांमध्ये संताप व्यक्त केला जातो आहे. ऐन दुष्काळात लाखो लिटर पाणी वाया घालविताना या बापूंना थोडाही संकोच वाटत नाही हे विशेष. अशा लोकांना साधू कसे म्हणायचे हा प्रश्नच आहे. हे बापू तर साधुच्या वेषातील भोगी आहेत. आसाराम बापू आेिण त्यांचे शिष्य नगरपलिकांकडून पाणी मागवून होळी खेळत आहेत. इतकेच नाही तर त्यांना या पापाची जाणीव करुन दिलेलीही आवडत नाही. म्हणून त्यांना त्याची जाणीव करुन देणाèया पत्रकारांवर हल्ले करीत आहेत. होळी  आठ दिवसांवर असतानाच आसाराम बापूंनी महाराष्ट्रात होळीचे रंग उधळून दुष्काळग्रस्तांच्या जखमांवर मीठ चोळण्याचे काम केले. एवढेच नाही तर या साधुने ते खेळत असलेल्या होळीचे उद्धटपणे समर्थनही केले आहे. बापूंच्या शिष्यांना तर बापूंसोबत होळी खेळली की आपल्या आयुष्याचे कायमचे कल्याण होईल, असेच वाटते.  साधु बापूंनी होळी खेळण्याचे नवे तंत्र शोधून काढले आहे. ते व्यासपीठावर उभे असतात आणि हातात हायप्रेशरने हजारो लीटर पाणी एकदम उडविण्याची क्षमता असलेला पंप असतो. या पंपाद्वारे ते समोर जमलेल्या आपल्या भक्तांवर रंगीत पाण्याचे फवारे उडवतात आणि यातून त्यांच्या भक्तांना फार मोठे पुण्य मिळाल्यासारखे वाटते. पण असे करताना लाखो लिटर पाणी वाया जाते, याचे भान ना बापूंना ना त्यांच्या भक्तांना. अशी होळी त्यांनी नागपुरातील कस्तुरचंद पार्कच्या मैदानात आणि नवी मुंबईतील एरोली भागात बेजबाबदार आणि बेबंद धुळवड साजरी केली. त्यामुळे लोकांमध्ये संतापाची लाट उसळली. महाराष्ट्रातील जनता दुष्काळाने होरपळत आहे, हे त्यांच्या गावीही नव्हते. विशेष म्हणजे भाजपची सत्ता असलेल्या नागपूर महापालिकेने बापूंच्या या धुळवडीसाठी पाण्याचे टँकर पुरविले होते. आसाराम बापूंच्या या बेजबाबदार कृतीचा अंधश्रद्धा निर्मुलन समितीनेही निषेध केला आहे. मुंबईतही  नवी मुंबई मनपाने आसाराम यांच्या धुळवडीला पाणी देण्यास नकार दिल्याने बापूंच्या शिष्यांनी पत्रकारांवर जबर हल्ले केले. त्यात अनेक पत्रकार जखमी झाले. एवढे होऊनही आसारामभक्तांनी ठाण्याहून पाणी आणून धुळवड साजरी केलीच. हा निर्लज्जपणाचा कळस नव्हे तर काय? पाणी वाया घालविल्याचा या संत म्हणणाèया महाभागाला जरासुद्धा पश्चाताप नाही. उलट आपण काही चूकीचे केले नाही, प्रसारमाध्यमे  आपल्याविरुद्ध अपप्रचार करीत आहेत आणि आपण यापूढेही ठरल्याप्रमाणे धुळवड साजरी करु, असे उद्धटपणे जाहीर केले. आसाराम यांच्या धुळवडीवर संतप्त भावना लक्षात घेऊन राज्य सरकारने आसाराम बापूंच्या होळी कार्यक्रमांवर बंदी घातली खरी पण ती जुमानतील ते बापू कुठले? त्याच्या विपरित वागण्यामुळे अनेकवेळा  त्यांच्यावर टीकेची झोडही उठलेली आहे. यापूर्वी बापूंनी भक्ताला लाथ मारल्याचे प्रकरण चांगलेच गाजले, शिवाय त्यांच्या आश्रमात घडलेल्या काही संशयास्पद मृत्यूंमुळे त्यांच्या भोवती आणि त्यांच्या आश्रमाभोवती संशयाचे धुके निर्माण झालेले आहेच. तसेच दिल्लीत बसमध्ये तरुणीवर झालेल्या सामुहिक बलात्कारासंदर्भातही त्यांनी या बलात्काराला ती तरुणीच जबाबदार असल्याचे संतापजनक वक्तव्य केल्याने खळबळ उडाली होती. वृत्तपत्रांनीही बापूंच्या या वक्तव्याचा समाचार घेतला होता. पण त्यानंतर बापू म्हणाले, वृत्तपत्रे ही कुत्रीच आहेत, ती भुंकणारच, तर अशा प्रकारच्या विचित्र साधुचे संयम, विवेकqकवा सामाजिक भान याच्याशी कोणतेही नाते नसल्याचेच दिसून येते. अशा आसाराम बापूंना पाणीटंचाई आणि पाणीबचतीचे भान राहीलेले नाही. सद्या महाराष्ट्रात पाणीटंचाईने उग्र रुप धारण केले असून लोकांना पाण्यासाठी वणवण करावी लागत आहे. गावा-गावातल्या विहीरी, कुपनलिका, नद्या-नाले आटले आहेत. राज्यातील धरणांत अवघा ३७ टक्केच पाणी उरले आहे. पाण्याच्या संकटाला तोंड कसे द्यायचे, हीच qचता राज्यकर्ते, प्रशासन आणि लोकांना लागून राहीली आहे. अशा संकटकालिन स्थितीत कोणी लाखो लिटर पाणी वाया घालवित असेल तर लोक गप्प बसतील कसे ? पाणी ही राष्ट्रीय संपत्ती असून त्याचा अपव्यय करणाèयाविरुद्ध एनएमसी पाणी कायदा कलम ३० (१/सी) अन्वये कारवाई केली जाऊ शकते दोषी व्यक्तीची नळ जोेडणी कायमची तोडण्याची तरतूदही या कायद्यात आहे. या कायद्यानुसार आसाराम आणि त्यांच्या शिष्यांविरुद्ध  सरकारने करायला हवी. ही लोकांची रास्त अपेक्षा आहे. कायद्यानुसार दंडात्मक कारवाई करुन दोषींना मोकळे सोडले जाईल, पण आगामी काळात  निर्माण होणाèया भीषण टंचाईचे काय, अशी वेळ पुन्हा येऊ नये, यासाठी  अशा कार्यक्रमांवर देशभर बंदी आणली पाहीजे. अशा आसाराम बापूंसारख्या ढोंगी साधु-बाबांमुळे जगभरात आपल्या देशाची खिल्ली उडवली जात आहे. उच्चशिक्षित लोक सुद्धा आसारामसारख्या ढोंगी साधुंच्या बहकाव्यात येऊ न कसे फसतात, याचेच आश्चर्य वाटते. लोकांनी सारासार विचार करुन श्रद्धेचा बाजार मांडणाèया अशा साधुंच्या नादी लागणे हे शिक्षण शिकूनही अडाणीपणाचेच आहे. सध्या पाणीटंचाईला तोंड देण्यासाठी सरकार सर्वतोपरी प्रयत्न करत असताना आसाराम सारख्या भोंदू बापूने अशा प्रकारे पाण्याची उधळपट्टी करणे, हे केवळ निषेधार्हच नाही तर qनद्य आहे. महाराष्ट्रातील जनता आसाराम बापूंच्या या लिला कदापी सहन करणार नाही. पण आपला तो बाब्या आणि दुसèयाचे कार्टे असेही होऊ नये. कारण दैनंदिन जीवनात बहुतांश लोक पाण्याचा अपव्यय करताना दिसतात.आपल्या महागड्या गाड्यांवर बसलेली धूळ पुसण्यासाठी पाईपमधून पाण्याचे फवारे उडवणारे, बंगला धुण्यासाठी शेकडो लिटर पाण्याचा वापर करणारे, टाकी ओव्हर फ्लो होत असतानाही तासाभरानंतर बंद करणारे, रोजच्या रोज गॅलरीत पाणी ओतणारे, उन्हाळ्यात गच्ची तापते आणि त्यामुळे उकडते, असे कारण देत संध्याकाळी गच्चीवर पाणी मारणारे असे अनेक आसाराम आपल्या शेजारीही आहेत. कधी आपण त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करतो तर कधी निषेधाचा सूर काढून गप्प बसतो. अशा लोकांनाही  चाप लावण्याची गरज आहे.

                                                                           -- शिवाजी कांबळे, लातूर
                                                                                  ९०११३०८५८०

निखा-यासारखं व्यक्तिमत्त्व

--------------------------------
आयुष्यात यशस्वी होण्याची ज्यांची इच्छा असते  आणि ज्यांना स्वत:मध्ये काही बदल करायचे असतात, ज्यांना नव्या जगात झेपायचे असते, त्यांच्या आयुष्याचे शंभर नंबरी सोने होते. त्यासाठी अपार कष्टाचे, स्वतावरील विश्वासाचे बळ असावे लागते. तसे बळ असलेले, प्रतिकुल परिस्थितीवर स्वार होऊन यशस्वी वाटचाल करणारे लातूरचे पोलिस अधीक्षक बी.जी गायकर या व्यक्तिमत्वाबद्दल...
------------------------------

आईवडीलांचे संस्कार आणि परिश्रमामुळच माझं आयुष्य घडत गेलं. शेतात गुरा-ढोरांमागं जाऊन आणि वस्तीगृहात राहून शिक्षण  घेतलं. शिक्षणानचं माझ्यात बदल झाला. तुम्हीही  जिद्दीन ंशिक्षण घ्या, असं लातूरचे पोलिस अधीक्षक बी.जी. गायकर हे सानेगुरुजी शाळेच्या  वार्षिक स्नेहसंमेलनात तळमळीने सांगत होते. समोर बसलेले विद्यार्थी-पालक त्यांचे भाषण मंत्रमुग्ध होऊन ऐकत होते. या मंचावरच गायकर आणि माझी पहिल्यांदाच भेट झाली. त्यानंतर आवर्जून त्यांची भेट घेऊन त्यांच्याशी संवाद साधला. या संवादातून त्यांचे निखा-यासारखे तत्त्वनिष्ठ असणारे व्यक्तिमत्त्व उलगडत गेले. जिद्द आणि आत्मविश्वासाच्या जोरावर ते पुढे आले. बी. जी. गायकर अर्थात बाळशिराम गणपत गायकर हे मुळचे अहमदनगर जिल्ह्यातील अकोले तालुक्यातील पिराचीवाडी या लहानशा खेडयातले. आई-वडील निरक्षर, शेतीव्यावसाय करुन     कुटुंबाचा चरितार्थ चालवतात. गायकर यांचे चौथीपर्यंतचे शिक्षण वाडीतच झाले. तर सातवीपर्यंतचे शिक्षण ब्राम्हणवाड्यात तर दहावीपर्यंतचे शिक्षण ओतूरच्या संत गाडगे महाराज आश्रमशाळेत झाले. पदवीपर्यंतचे शिक्षण त्यांनी संगमनेरला  गरीबांसाठी असलेल्या वस्तीगृहात राहुन पूर्ण केले. घरची परिस्थिती जेमतेम असल्याने त्यांनी पडेल ती कामे केली. वस्तीृहात सरपण फोडणे, दळण आणणे, हाताने स्वयंपाक करणे, भाजीपाला आणणे, झाडलोट करणे, अशी कामे करावी लागत. भूगोल विषयात ७४ टक्के गुण मिळवूनही कुठे नोकरी लागत नव्हती, म्हूणन गावाकडे जाऊन घरची जनावरे राखायचे काम केले. दरम्यानच्या काळात गावातीलच विकास सोसायटीत त्यांनी महिनाभर नोकरी केली. पण तिथे न पटणा-या गोष्टी घडत होत्या म्हूणून ती नोकरी सोडून दिली. मनात शिक्षणाचा ध्यास असल्याने आणि स्वत:चे आस्तिव निर्माण करण्याच्या जिद्दीने त्यांनी पुणे गाठले. पुण्यात राहायची सोय नव्हती, परंतु विज्ञान शाखेचे विभागप्रमुख डॉ. शिरगुरकर यांनी त्यांना मदत केली. पण या मदतीच्या मोबदल्यात त्यांनी गायकर याच्याकडून लेखी लिहून घेतले की, मी खूप अभ्यास करीत आणि विद्यापीठात पहिला येईल म्हणून. त्यानंतर त्यांची राहायची सोय झाली. कसेबसे  एस.पी. महाविद्यालयात एम.ए.ला अ‍ॅडमिश मिळाले. देना बँकेत काम करुन आणि महाविद्यालयात गरीब विद्याथ्र्यांसाठीचा निधीतून मदत मिळाल्याने शिक्षणासाठी आधार मिळाला.त्यांनी एमएला विद्यापीठात पहिला क्रमांक मिळवला. डॉ. शिरगुरकर यांची प्रेरणा हा त्यांच्या आयुष्यातील टर्निंग पॉर्इंट ठरला. तुम्ही जेव्हा मोठे अधिकारी व्हाल, तेव्हा तुमच्या सारखे गरीब तुमच्याकडे मदतीसाठी येतील, त्यावेळी तुम्ही त्यांना मदत करावी, म्हणूनच मी लेखी घेतले होते, असे शिरगुरसरांनी नंतर स्पष्ट केले. हे सांगताना गायकर भावूक झाले. एम.ए. नंतर गायकर यांनी रुरल डेव्हलपमेंट प्लॅqनगचा कोर्स केला. आर्थिक चणचण कायम होती. त्यामुळे विद्यापीठात जेवण स्वस्तात मिळायचे म्हणून तीन किमीवरुन तिथे यायचे. दरम्यानच्या काळात एनडीएमध्ये दोन वर्षे गायकर यांनी लेक्चरशिप केली. त्यानंतर महाराष्ट्र लोकसेवा आयोगाच्या परीक्षेची तयारी केली. स्वत:च टीपण काढणे, सराव करणे, इंग्रजी भाषेवर कमांड मिळविले. टॉपिकवरुन विविध लेखकांची पुस्तके घेतली. खूप पुस्तके रेफर केली. शिक्षकांचे मार्गदर्शन घेतले. तास न् तास ग्रंथालयात बसायचो. भूगोल, इतिहास, सामान्य ज्ञान, मराठी, इंग्रजी विषयाची तयारी केली. परीक्षेत कमी वेळात जास्तीत जास्त मांडता आले पाहिजे, त्यासाठी खूप अभ्यास केला. त्यामुळेच एमपीएससीमध्ये यश मिळाले. असे गायकर सांगतात. बीडीओ म्हणून नगरला जॉईन झाले. ते स्पर्धा परीक्षा सतत देत राहीले. त्यांना उपजिल्हाधिकारी होण्याची आकांक्षा होती. पण त्यावेळी डीवायएसपी पदालाही क्रेझ होती. १९८४ मध्ये त्यांची ठाणे ग्रामीणचे डीवायएसपी  म्हणून निवड झाली. त्यानंतर पनवेल, अंबाजोगाई नंतर सीटीएसडीपीओ म्हणून १९९५-९६ ला लातूरला सेवा केली. पुणे लाचलूचपत प्रतिबंधक खात्याचे अतिरिक्त पोलिस अधिक्षक म्हणून कर्तव्य बजावले. पुन्हा लातूरला अतिरिक्त पोलिस अधिक्षक म्हणून १९९८ ला रुजू झाले. नाशिक, भंडारा येथे पोलिस अधिक्षकपदाची धुरा यशस्वीपणे सांभाळल्यानंतर २०११ पासून ते लातूरचे पोलिस अधिक्षक म्हणून यशस्वीपणे जबाबदारी पार पाडत आहेत. ते आजच्या युवकांना सांगतात, अभ्यासाची सवय, परिस्थितीवर मात करण्याची तयारी, शिवाय डिव्होशन, जिद्द असल्यास यश निश्तिच मिळते.
                                                                                ---- शिवाजी कांबळे,
                                                                                      लातूर
                                                                                   ९०११३०८५८०

मराठवाड्याची उपेक्षा कायमच!

---------------------

केंद्रीय आणि रेल्वेच्या अर्थसंकल्पामध्ये दुष्काळाने होरपळत असलेल्या मराठवाड्याचा भ्रमनिराश झाला. दुष्काळ निवारणासाठी राज्याला निधी वाटप करताना मराठवाड्याच्या वाट्याला निधी स्वतंत्रपणे द्यावा, अशी मागणी असताना बुधवारी केंद्राने जाहीर केलेल्या १२०७ कोटींच्या मदतीत मात्र मराठवाड्याचा विचारही करण्यात आला नाही. त्यात भर म्हणून की काय दुष्काळावरुन उखाळ्या-पाखाळ्या काढण्याचे राजकारण सुरु झाले. दुष्काळग्रस्तांच्या हालअपेष्टा होत असताना सत्तेचे आणि विरोधाचे राजकारणच अधिक केले जात आहे... आता राज्याच्या अर्थसंकल्पात तरी मराठवाड्यातील दुष्काळग्रस्तांसाठी भरीव तरतूद करण्यात यावी, अशी किमान अपेक्षा मराठवाडावासीयांची आहे.

------------------------

मराठवाड्याच्या माथी बसलेला मागासलेपणाचा शिक्का अजूनही  पुसला गेलेला नाही. गेल्या पंचवीस वर्षांपासून या भागातील टंचाईचा प्रश्न सुटलेला नाही. १४ हजार कोटींचा अनुशेष अद्याप भरुन काढण्यात आलेला नाही. या स्थितीला या भागातील निष्क्रिय नेतृत्वही तेवढेच जबाबदार आहे. विकासाची दृष्टी असलेले शंकरराव चव्हाण आणि त्यानंतर विलासराव देशमुख हे दोन मुख्यमंत्री अपवाद सोडले तर इथल्या राजकिय नेतृत्वात प्रगल्भता दिसून आली नाही.त्यांच्यानंतर मात्र ख-या अर्थाने मराठवाडा पोरका झाला आणि विकासाचा अनुशेष कायम राहीला. मागील कांही वर्षांत मराठवाड्याचा विकास क्षीण झाला. अनुशेष संपल्याचे काहीजण म्हणतात. पण आठही जिल्ह्याचा समान विकास झालाच नाही. नागपूर करारानुसार मराठवाड्याला झुकते माप मिळायला हवे होते, पण दुर्दैवाने तसे झाले नाही. कारण मराठवाड्यातील प्रश्नावर आवाज उठविणारे, राज्य आणि केंद्राचा निधी खेचून आणणारे नेतृत्व राहीले नाही. लोकप्रतिनिधी , नेत्यांमध्ये कमालीची उदासीनता असल्यामुळे मराठवाड्याच्या माथी उपेक्षा आली. महाराष्ट्राच्या तिजोरीत मराठवाड्याचा हातभार मोठा असतानाही या भागाच्या संदर्भात राज्य शासनाचा हात नेहमीच अखडता असतो असा नेहमीचाच अनुभव आहे. राज्यात कोणत्याही पक्षाचे सरकार असो, या भागातील परिस्थितीत फारसा बदल झालेला नाही. मराठवाड्याची उपेक्षा कायमच आहे. निजामाच्या जोखडातून मुक्त झाल्यापासून अगदी पद्धतीशीरपणे मराठवाड्यावर अन्याय करण्याची परंपरा तशीच पुढे सुरु आहे. सद्या महाराष्ट्रातील दुष्काळात मराठवाड्याच्या दुष्काळाची भीषणता सर्वाधिक आहे. जिवापाड जपलेल्या फळबागांचे सरपण झाले, विहिरी कोरड्या पडल्याने ऊसाचा खोडवाही शेतक-यांनी नांगरुन काढला, येथील लोकांचा दिवस उगवतो तो पाण्यासाठी आणि मावळतो तो पाण्यासाठी, क्षितिजापर्यंत कुठेच गवत नसल्याने शेळ्या-मेंढ्याची रानोमाळ भटकंती होत आहे.

 चारा नाही म्हणून जनावरे खाटकांना विकण्याची वेळ आली. अशी भयाण अवस्था दुष्काळाने मराठवाड्याची करुन ठेवली आहे. १९७२ पेक्षाही भयाण दुष्काळी स्थिती यावर्षी मराठवाड्याच्या नशिबी आली आहे. ७२ च्या दुष्काळात अन्नधान्याची टंचाई होती, पण यावर्षीच्या दुष्काळात पाण्याची भीषण टंचाई निर्माण झाली आहे. या भागातील  लहानमोठ्या धरणांमध्ये केवळ १२ टक्के पाणीसाठा उरला आहे. पुढील एक ते दीड महिना पुरेल इतकेच हे पाणी आहे. त्यानंतर करायचे काय? हा मोठा प्रश्न आहे. जसजसी उन्हाळ्याची तीव्रता वाढेल तशी मराठवाड्यघातील धरणे कोरडी ठणठणीत पडतील. स्थलांतर वाढेल, सर्वत्र हाहाकार होईल. पण याचे सोयरसुतक आहे कोणाला?  १९७२-७३ च्या  त्या दुष्काळात  एकमेकांच्या विरोधात खडाजंगी करणारे तेव्हाचे सत्ताधारी आणि विरोधक दुष्काळ निवारणात आपसी मतभेद विसरुन एकत्र आले. तसे  चित्र आज दिसत नाही. दुष्काळासारख्या भयाण संकटावर मात करण्यासाठी ठोस कृती करण्याऐवजी या भागातील नेतेमंडळी सत्तेच्या आणि विरोधाच्या राजकारणातच मश्गुल असताना दिसतात. तर दुष्काळग्रस्त qकवा उपासमारीने त्रस्त असलेले सर्वसामान्य लोक आशाळभूत होऊन  सरकारच्या मदतीकडे आस लावून आहेत. पण आजच्या राज्यपातळीवरच्या नेत्यांनी  दुष्काळग्रस्त भागाला राडाभूमी करुन टाकले आहे. राज्याचे उपमुख्यमंत्री अजित पवार आणि मनसेचे  राज ठाकरे या दोघांनी तर दुष्काळी स्थितीचे भान विसरुन एकमेकांच्या उखाळ्या-पाखाळ्याच्या राजकारणातच धन्यता मानली.दुष्काळग्रस्तांच्या व्यथा राहिल्या बाजूला आणि यांचीच तिरगा-मिरगी सुरु झाली. मध्यंतरी केंद्रीय कृषीमंत्री शरद पवार आणि मुख्यमंत्री पृथ्वीराज चव्हाण यांनी मराठवाड्यात येऊन दुष्काळी भागाची पाहणी केली. परंतु पवारांनी या भागातील दुष्काळग्रस्तांसाठी ठोस अशी कोणतीच घोषणा केली नाही. त्यामुळे मराठवाडावासीयांची निराशा झाली. केंद्रीय अर्थसंकल्पात महाराष्ट्रातील दुष्काळावर मात करण्यासाठी भरीव निधीची तरतूद करण्याचे आश्वासन दिले. तर मुख्यमंत्र्यांनी आपल्या दौ-यात दुष्काळ निवारणासाठीच्या निधीचा प्रस्ताव पूर्वीच केंद्राकडे पाठविल्याचे सांगितले.

 या नेत्यांमधील परस्पर विरोधी आणि कुरघोडीच्या राजकारणामुळे दुष्काळग्रस्तांच्या समस्या अडगळीतच पडल्या आहेत. विरोधक आणि सत्ताधारी अजून कितीकाळ जनतेच्या भावनांशी हा असा कु्रर खेळ खेळणार आहेत? शिवाय दुष्काळग्रस्त भागाची पाहणी करण्यासाठी मराठवाड्यात आलेले केंद्रीय पथकही मोघम पाहणी करुन आणि पाहुणचारावर ताव मारुन  आले तसे निघून गेले. दरम्यान या भागातील दुष्काळ निवारणासाठी किमान १२०८  कोटी रुपयांचा प्रस्ताव औरंगाबादच्या विभागीय आयुक्त संजीव जयस्वाल यांनी केंद्रीय पथकाकडे सादर केला. विशेष म्हणजे दुष्काळ निवारणासाठी राज्याला निधी वाटप करताना मराठवाड्याच्या वाट्याला निधी स्वतंत्रपणे द्यावा, अशी मागणीही या प्रस्तावात करण्यात आली. परंतु १३ मार्चला केंद्र सरकारने महाराष्ट्रातील दुष्काळनिवारणासाठी एकूण १२०७ कोटी रुपयांची मदत केंद्र सरकारने जाहीर केली.  राज्याने दुष्काळावर मात करण्यासाठी २२०० कोटींची मागणी केंद्राकडे केली होती. मात्र १२०७ कोटीं ही अपुरी मदत जाहीर केल्याने. यातून मराठवाड्याच्या वाट्याला  कितपत मदत मिळते. याबद्दल सांशकताच आहे.

 दुष्काळग्रस्त भागातून मुंबईत स्थलांतरीत होणाèया मराठवाड्यातील लोकांना तात्पुरते रेशनकार्ड द्यावे, मराठवाड्यात चारा छावण्या मोठया प्रमाणात उभारण्यात याव्यात, रोजगार हमी योजनेच्या कामांवरील मजुरांच्या रोजगारात वाढ करावी, अशा सूचना शरद पवार यांनी गेल्या पंधरवड्यात मुंबईत झालेल्या खासदारांच्या बैठकीत केल्या. पण त्या सूचनांचे पुढे काहीच झाले नाही. आता १९ मार्च रोजी सादर करण्यात येणाèया राज्याच्या अर्थसंकल्पात तरी मराठवाड्याच्या दुष्काळ निवारणासाठी भरीव तरतूद करण्यात येईल का? याबद्दलही शंकाच आहे. मराठवाड्यातील दुष्काळाकडे शासनाने गंभीरतेने लक्ष देवून दुष्काळी कामे व पाणीपुरवठासाठी तातडीने पुरेसा निधी उपलब्ध करुन देण्याची अपेक्षा येथील पामर जनतेला आहे. राज्याच्या अर्थसंकल्पात मराठवाड्यासाठी भरीव तरतूद केल्यास या भागातील दुष्काळावर ती फुंकर ठरेल हे निश्चित. दुष्काळाची तीव्रता जास्त असल्याने जायकवाडीचे हक्काचे पुरेसे पाणी न सोडून शासनाने या भागावर अगोदरच अन्याय केला आहे. त्यात पुन्हा दुष्काळासाठी उपलब्ध निधीतील नगण्य वाटा मराठवाड्याला मिळाला. पूर्णा नदीवर खडकपूर्णा, पैनगंगेवर पेनटाकळी व गोदावरीच्या उध्र्व भागात असंख्य नियमबाह्य धरणे बांधून आधीच मराठवाड्याची मुस्कटदाबी करण्यात आलेली आहे. 

आता दुष्काळाने मराठवाड्यातील उस्मानाबाद, बीड, जालना व औरंगाबाद येथील सर्वसामान्यांचे जगणे कष्टमय झाले आहे. मरोह योजनेमार्फत निधीची तरतूद करुन तलाव व धरणातील गाळ काढणे, शेतरस्ता, शेततळी, विहीर खोदकाम, जलसंधारण इत्यादी कामे शासन खर्चाने ताबडतोब मोठ्या प्रमाणात सुरु करावी. टँकरची संख्या वाढवावी, गारपीट व अवकाळी पावसाने ग्रस्त शेतक-याना नुकसान भरपाई तातडीने देण्यात यावी. त्यामुळे मराठवाड्यातील दुष्काळग्रस्तांना किमान दिलासा तरी मिळू शकेल. अन्यथा न्यायासाठी हातात दंडुके घेऊन लोक रस्त्यावर उतरले तर राज्यकत्र्यांना पळता भूई थोडी होईल. हे  कोणी भविष्यवेत्त्याने सांगण्याची गरज नाही.

                                                                              -- शिवाजी कांबळे, लातूर

                                                                                ९०११३०८५८०

मराठी साहित्यात कर्जबळींची उपेक्षा

                                                          शिवाजी कांबळे
लातूर : मराठी साहित्यात बोटावर मोजण्या इतपत लेखक, साहित्यिकांनी शेतक-यांच्या आत्महत्या अर्थात कर्जबळींची दखल घेतलेली आहे. परिस्थितीचे वर्णन केले गेले पण परिस्थितीला कलाटणी देणारे साहित्य निर्माण झाले नसल्याची खंत आठव्या सत्यशोधकी साहित्य संमेलनातील  कर्जबळी शेतक-यांचे मराठी साहित्यातील दर्शन सत्यशोधकी दृष्टिकोनातून, या विषयावरील परिसंवादात वक्त्यांनी व्यक्त केली.

या परिसंवादाच्या अध्यक्षस्थानी शेतकरी कामगार नेते भाई प्रा. एस. व्ही. जाधव हे होते तर किशोर ढमाले, प्रा. अर्र्जुन जाधव, कॉ. धनाजी गुरव आदी वक्त्यांनी परखड मांडणी केली. शेतक-यांच्या प्रश्नांची दखल साहित्यात अलिकडे घेतली जाऊ लागली आहे. १९८० पासून शेतीमालाचे भाव कोसळू लागले. राज्यकत्र्यांनी जाणीवपूर्व शेतीक्षेत्राला तोट्यात ढकलले. गॅट, डंकेल नंतर शेती क्षेत्रात मोठा हस्तक्षेप वाढला त्यामुळे शेती उत्पादन कमी होत चालले तेव्हापासून शेतक-यांच्या आत्महत्या सुरू झाल्या. कर्जबळी हा सरकारच्या देशातील शेती विषयक धोरणांचा परिपाक होता, असे मत किशोर ढमाले यांनी मांडले. शिवाय मराठी साहित्यात कर्जबळी शेतक-यांची दखल घेतली गेली नाही. शेतक-यांच्या विरोधात चित्रण केले गेले. एकमेव रा. रं. बोराडे यांची चारापणी कादंबरी सोडली तर शेतक-यांची दखल कोणी घेतली नसल्याचे दिसते, असेही त्यांनी सांगितले. कॉ. धनाजी गुरव यांनी शेतक-यांच्या आत्महत्याच नव्हे तर भूमिहीन शेतमजुरांना साहित्यात स्थान मिळालेले नाही. लेखकांचे आकलन व्यापक झाले पाहिजे. आदिवासी, भटके, भूमिहिन, शेतमजुरांचे प्रश्न वेशीवर टांगणारे साहित्य निर्माण झाले पाहिजे. परिवर्तवादी साहित्य, सत्यशोधकी साहित्य निर्माण होणे ही सामुदायिक जबाबदारी असल्याचे मत त्यांनी मांडले तर प्रा. अर्जुन जाधव यांनी स्वतंत्र भारतात शेतजमिनीचे क्रांतिकारी फेरवाटप झाले नाही. उत्पादनखर्च वजा जाता जे उत्पादन राहिल त्यातून पाच जणांचे कुटुंबाचा उदरनिर्वाह झाला पाहिजे. ग्रामीण भागातून साहित्य संमेलने झाली पाहिजेत. शेतक-यांच्या व्यथा त्यातून मांडणे गरजे आहे. चिपळूणच्या साहित्य संमेलनात तर कु-हाड दाखविण्यात आली. अशा साहित्य संमेलनाला शेतक-यांच्या खिशातून ७५ लाख रुपये खर्च करण्यात येतात, ही बाब अत्यंत लाजीरवाणी असल्याचे मत प्रा. जाधव यांनी मांडले. अध्यक्षीय समारोपात प्रा. एस. व्ही. जाधव यांनी शेतक-यांचा आक्रोश न ऐकू येणा-या साहित्यिकांचा आपल्या भाषणातून चांगलाच समाचार घेतला. शेतकरी कुटुंबातून आलेले लेखक साहित्यिकांच्या लेखनीतून शेतक-यांचा टाहो, आक्रोश उतरत नाही. गेल्या दहा-बारा वर्षांत देशात २ लाख ४० हजार शेतकèयांनी आत्महत्या केल्या. मराठी साहित्याला याचे काहीच गांभीर्य दिसून येत नाही. वेदनेला वाचा फोडणारी लेखणी महात्मा फुले यांची होती. चार वेद, १८ पुराणे आणि सहा शास्त्रांत डांबून ठेवलेला समाज मुक्त करण्याचा विचार महात्मा फुले यांनी मांडला पण हा विचार कृतीत आणण्याची गरज आहे. आताशा शेतक-यांची पोरे रस्त्यावर उतरून लढताना दिसत नाहीत. दिनकरराव जवळकर आणखी १५ वर्षे जगले असते तर शेतक-यांमध्ये क्रांती निर्माण झाली असती, असे प्रा. जाधव यांनी सांगितले.

सुधीरचा स्वप्नरंगी रंगलेला कुंचला !

....................................................
 ग्राम संस्कृती आणि मानवी भाव-भावनांना चित्रांतून जिवंत करणारा, ब्रश आणि रंगांच्या साह्याने कॅनव्हॉसवर आपली स्वप्ने उतरविणारा मराठी पिकासो सुधीर बांगरची ही यशकथा...
..............................................
सुप्रसिद्ध लेखक पु.ल. देशपांडे यांनी म्हटलं आहे, की
उपजिविकेसाठी आवश्यक असणाèया विषयाचं शिक्षण जरुर घ्या. पोटापाण्याचा उद्योग जिद्दीनं करा, पण एवढ्यावरच थांबू नका. साहित्य, चित्र, संगीत, नाट्य, शिल्प, खेळ यातल्या एखाद्या तरी कलेशी मैत्री जमवा. पोटापाण्याचा उद्योग तुम्हाला जगवील, पण कलेशी जमलेली मैत्री तुम्ही का जगायचं हे सांगून जाईल. अशाच एका चित्रकलेशी मैत्री जमवलेल्या चित्रकाराबद्दल.... सुधीर सूर्यभान बांगर असे या चित्रकाराचं नाव. सद्या पुण्यातील भोसरीत राहत असलेला  आणि मुळ उस्मानाबाद जिल्ह्यातल्या बांगरवाडी सारख्या छोट्याशा खेड्यातला हा चित्रकार. सुधीरने आज महाराष्टातील सुप्रसिद्ध चित्रकार म्हणून ख्याती मिळवली आहे. गावच्या उदास माळरानावर ब्रश आणि रंगाच्या साह्याने ग्रामीण जीवनाच्या मनमोहक छटा आणि माणसांच्या मनातील भाव-भावनांची चित्रे रेखाटत सुधीरचा स्वप्नरंगी कुंचला आज देश-विदेशातील कलारसिकांना भारावतो आहे.

 शालेय जीवनात अनेकांना चित्रकलेची आवड असते. पण कांही कारणांमुळे अनेकांना ही आवड जोपासायला सवड मिळत नाही. पण या आवडीमध्ये करिअर करणाèयांपैकी सुधीर आहे. सन १९९२ मध्ये सुधीरने लातूर येथून चित्रकला शिक्षकाचा पदविका अभ्यासक्रम पूर्ण केला. त्यानंतर सन १९९६ मध्ये पुण्यातील अभिनव कला महाविद्यालयातून जी.डी आर्ट ही पदवी मिळवली. सुरुवातीच्या काळात सुधीर निसर्गचित्र काढत असे. त्यानंतर  तो रंगरेषाच्या माध्यमातील चित्रांकडं वळला. या शैलीतून माणसांमधील भाव-भावना चित्रबद्ध करु लागला. याच विषयाशी संबंधित त्याचा लव्ह अ‍ॅण्ड लाइफ या नावाचे चित्रप्रदर्शन मुंबईतील के. सुभाष मार्गावरील काला घोडा येथील द म्युझियम गॅलरी येथे भरलं. या चित्रप्रदर्शनाला मोठा प्रतिसाद मिळाला. श्रृंगार हा या विषयाचा पाया होता. विवाहानंतर माणसाचं आयुष्य बदलतं. पती-पत्नीमधील सुरुवातीच्या काळातील शृंगारिक जीवनाचे परिवर्तन कालांतराने भावनिक एकरुपतेत होतं. या नातेसंबंधात होणारा बदल सुधीरने चित्रबद्ध करण्याचा प्रयत्न केल्याचे सुधीर सांगतो. प्रेम आणि जीवनाचा सुंदर अविष्कार चित्रातून साकारण्याची सुधीरची कल्पना मोहक अशीच आहे. सुधीरनं लव्ह अ‍ॅण्ड लाइफ ची अनेक ठिकाणी प्रदर्शनं भरवली. यात बॉम्बे आर्ट सोसायटी, आर्ट सोसायटी ऑफ इंडिया आर्ट वर्कशॉप कोल्हापूर, साउथ सेंट्रल झोन नागपूर, ओक आर्ट एक्झिबिशन ग्रुप शो लातूर, बालगंर्धव कलादालन, पुणे, जे. जे. स्कूल, विमाननगर, मुंबई, आर्ट प्लाझा, मुंबई, उस्मानाबाद अशा अनेक ठिकाणची सुधीरची चित्रप्रदर्शनं चांगलीच गाजली. देशातील प्रसिद्ध आर्ट गॅलरी जहांगीर आर्ट गॅलरी, मुंबई येथे सुधीरच्या चित्रांची तीन वेळा प्रदर्शने झाली. ग्रामीण भागातील सौंदर्य उलगडणारी कलाकृती सुधीरने कॅनव्हॉसवर उतरवली आहे. त्याने आपल्या कुंचल्याच्या माध्यमातून ब्युटी ऑफ आर्ट च्या निमित्ताने चित्रकार सुधीरने ग्रामीण स्त्रीच्या रांगडेपणाचं आणि अप्रतिम सौंदर्याचं दर्शन घडवून आणले आहे. आजही एकविसाव्या शतकात ग्रामीण भागात मुलगी जन्माला आली तर तिची राजरोसपणे हत्या केली जाते. गर्भातच अनेक कळ्या खुडल्या जातात. परिणामी मुलींची संख्या कमी होताना दिसते. या सगळ्या प्रथा मोडून काढ्ण्यासाठी सुधीरने त्याच्या चित्रात स्त्रीभू्रणाची पूजा करताना दाखवले आहे. सुधीर केवळ चित्रकार नाही तर समाजqचतकही आहे. सामाजिक बांधिलकी असणारा हा युवा चित्रकार समाजातील विविध घडामोडींबद्दल तेवढाच संवेदनशील आहे. सुधीरची काही निवडक चित्रे संग्रहासाठी अमेरिका, दक्षिण कोरिया, स्वित्र्झलँड, फ्रान्स, मुंबई, पुणे, चेन्नई आणि कोलकात्ता आदी ठिकाणी पाठविली आहेत. हा ध्येयवेडा मराठी पिकासाची यशाची आनंदमयी वाटचाल मंत्रमुग्ध करणारी आहे.

                                                                                    .........शिवाजी कांबळे

                                                                                                       ९०११३०८५८०

भाऊचा डबा

  नांदेड शहरात समाजसेवी ऎडव्होकेट दिलीप ठाकूर यांनी एक अनोखा उपक्रम सुरू केला आहे - भाउचा डबा. शहरातल्या श्री गुरु गिविंदसिंघजी जिल्हा सरकारी रुग्णालयात उपचार घेणारे गरीब रुग्ण आणि त्यांचे नातेवाईक यांना सकाळ संध्याकाळ दोन वेळा घरगुती जेवण मोफत पुरवणारा हा भाउचा डबा. चार वर्षात चाळीस हजार रुग्ण आणि त्यांचे नातेवाईक यांना जेवणाचे डबे पुरवण्यात आले आहेत. ही समाजसेवा अविरत सुरू आहे.
नांदेड शहरातलं श्री गुरु गिविंदसिंघजी जिल्हा सरकारी रुग्णालय. आवारातला हा संवाद - ‘बाबा, दोन दिस झालं...तुमी काहीच खाल्लं नाही. दोन घास खाऊन घ्या...अन माय, आज्ये तुमीही भाकरी खाऊन घ्या. मी बसते इथे पेशंटजवळ.‘ आणखी एक नातेवाईक म्हणत होता, ‘हो...जेवण केलं नाही तर तुमालाबी इथंच दवाखान्यात ऍडमिट करावं लागेल.
 पण त्यांच्याकडे ना भाकरी ना हॉटेलचं खाणं खायला पैसा. त्यात मुलीच्या काळजीपायी तहानभूक उडालेली. स्टोव्हच्या भडक्यात भाजलेली त्यांची पोर रुग्णालयात मरणाशी झुंज देत होती. या अनोळखी नांदेड शहरात कुणी नातेवाईक नाहीत, मित्र नाहीत, आसरा नाही नि जवळचे पैसेही संपलेले. आणखी किती दिस काढायचे तेही माहीत नाही. आपलं गाव दूर राहिलेलं. आजीनं रुग्णालयाच्या आवारात चूल मांडून खिचडी शिजवण्याचा प्रयत्न करून पाहेला. पण कर्मचारी तिथे चूल पेटवायला परवानगी कशी देणार?
 असे प्रसंग तिथे रोजचेच झाले होते. शिवसेनेचे नगरसेवक ऎडव्होकेट दिलीप ठाकूर यांच्या ही बाब लक्षात आली. त्यांना राहवलं नाही. रुग्ण आणि त्यांचे नातेवाईक यांची ही परवड थांबण्यासाठी त्यांनी सुरुवातीला गरजूंना जेवणासाठी पैसे द्यायला सुरुवात केली. या छोट्या सुरुवातीतूनच रुग्ण आणि त्यांचे नातेवाईक यांना जेवणाचे डबे पोचवण्याची कल्पना दिलीप ठाकूर यांना सुचली. नांदेडचे दिवंगत आमदार प्रकाशभाऊ खेडकर हे दिलीप ठाकुर यांचे गुरू. या प्रकाशभाऊंच्याच नावाने सुरू केलेला हा सेवाभावी उपक्रम भाऊचा डबा. या उपक्रमात ठाकूर यांना साथ आहे आमदार अनसुया खेडकर आणि नांदेड शहरातल्या गिरीश खियाणी, मुकेश्भाई ठक्कर, प्रदीप उंचलवार, राहुल बासटवार यांच्यासह अनेक दानशूर व्यक्तींची.
  ‘मागीतली भाकरी मिळाले चटके‘ अशा सध्याच्या वातावरणात भाऊचा डब्बा या अनुकरणीय उपक्रमाची दखल घ्यायलाच हवी. उपक्रम सुरू केला तेव्हा शहरातल्या काही सधन व्यक्तींनी सर्व खर्च द्यायची तयाती दाखवली होती. पण ठाकूर यांना उपक्रमात जास्तीत जास्त लोकसहभाग हवा होता. म्हणून त्यांनी वर्तमानपत्रातून आवाहन करून लोकांचा प्रतिसाद मिळवला. रुग्णालयाच्या प्रशासनानेही उपक्रमाला सहकार्यच दिलं. श्री गुरु गिविंदसिंघजी जिल्हा सरकारी रुग्णालयात येणार्‍या या डब्यांमध्ये घरगुती जेवण असतं. चपाती, भाजी आणि वरण भात हे रोज. आणि सणावारी पक्वान्न. डबा खाऊन रुग्ण आणि त्यांचे नातेवाईक तृप्त होतात. २००६ साली सुरू झालेल्या या उपक्रमात उत्स्फूर्त्पणे डबे देणार्‍यांची संख्या दिवसेंदिवस वाढतच चालली आहे. एकदा ठाकूर हे डबे विकत घेण्यासाठी शहरातल्या अतुल लोटिया यांच्या भांड्यांच्या दुकानात गेले. लोटिया
  यांनी वर्षभर पुरतील इतके स्टीलचे डबे मोफत देऊन टाकले. दिलीप ठाकूर यांनी आपल्या कामातून मिळवलेल;या विश्वासार्हतेमुळे लोक त्यांच्या कामात स्वयंप्रेरणेने सामील होतात.आता या उपक्रमात १५०० नागरिक डबे (जेवण) देण्याचं काम करतात. सकाळी आणि सायंकाळी प्रत्येकी २५ रुग्ण आणि त्यांचे नातेवाईक यांना हे डबे पुरवले जातात.
प्रत्येक वॉर्डातल्या नर्सच्या मदतीने रुग्णांची यादी तयार केली जाते आणि बाहेरचं खाणं परवडत नाही अशा गरीबांनाच डब्याचा लाभ मिळेल याची खातरजमाही केली जाते. डबे पुरवल्यानंतर दर दिवशी नर्सची सहीसुद्धा घेतली जाते. जेव्हा रुग्णांची संख्या जास्त असते तेव्हा शहरातले खाणावळवाले जास्तीचे डबे पुरवण्याची जबाबदारी उचलतात. रुग्णांचं जेवण झाल्यावर डबे धुवून पुन्हा वापरण्यासाठी गोळा केले जातात.
   चार वर्षात चाळीस हजार डबे पुरवण्यात आले आहेत. तीन स्वयंसेवक, त्यांचे गणवेश, त्यांच्यासाठी दुचाकी वाहानं, स्टिइलचे आणि प्लास्टिकचे डबे ही या उपक्रमासाठी लागणारी सामुग्रीही लोकांनी सामाजिक जाणिवेतून दिली आहे. हा उपक्रम कायमस्वरुपी सुरू राहावा यासाठी निधीसंकलन करून नियोजनबद्ध काम करण्याचा संकल्प केल्याचं ठाकूर सांगतात.
या उपक्रमाबद्दल गरिबांच्या मनात कोणत्या भावना आहेत हे या एका प्रसंगावरून कळतं. एकदा दिलीप ठाकूर हे माहूरला रेणुका माउलीच्या पदयात्रेला गेले होते. तिथे मंदिराच्या दरवाजाबाहेर फुलवालीकडून फुलं विकत घेण्यासाठी ते थांबले. फुलं विकणार्‍या बाईने त्यांना फुलं दिली. पण पैसे घेण्याचं मात्र नाकारलं. ती ठाकूर यांना म्हणाली, ‘सायेब, तुमी लई पुण्यवान माणसं हायती. माजी पोरगी आजारी असताना आमी नांदेडच्या दवाखान्यात आलो होतो. तिथं
 आमी तुमचा भाऊचा डबा खाल्ला होता. तुमी हजारोंच्या उपाशी पोटाला अन्न देता आणि मी तुमच्याकडून फुलासाठी पैसे घ्यावे का?‘

                                                                          

                                                                                                      ०००शिवाजी कांबळे०००